ഈ ഫേസ് ബുക്ക് അകൌണ്ടിനു ഉടമ ആയ വ്യക്തിയുടെ ഇതിനു തൊട്ടു മുന്പത്തെ "കുട്ടായി എന്നാ മോഷ്ടാവ്" എന്നാ നോട്ട് വായിച്ചു അതില് പ്രജോതിതന് ആയി ആണ് ഞാന് എന്റെ ഈ അനുഭവം നിങ്ങളും ആയി പങ്കു വക്കുന്നത്
ഇനി ഞാന് ആരാണ് എന്നല്ലേ ..
ഞാന് മരിച്ചു പോയ ഒരു അരണയുടെ ആത്മാവ് ആണ് ..
ഓ നിങ്ങളുടെ ഭാഷയില് ഞങ്ങള് എല്ലാം ചത്തവര് ആണല്ലോ. .. പക്ഷെ ഞാന് ഒന്ന് പറയട്ടെ ഞങ്ങള് ആത്മാകള്ക് മൃഗങ്ങള് എന്നോ മനുഷ്യര് എന്നോ ഇല്ല കേട്ടോ.. ഞങ്ങള്ക് മരണവും ചാവും ഒന്നും ഇല്ല.. ഞങ്ങള് സ്വതന്ത്രര് ആണ്.. ഈ ഭൂമിയില് ഞങ്ങളെ തളച്ചിട്ട ദേഹത്തില് നിന്ന് സ്വതന്ത്രരായവര്.
ഞാന് ഈ പറയുന്നത് ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങള്ക് ഇപ്പോള് മനസിലാകില്ലയിരിക്കാം .. എന്നാല് എല്ലാവര്ക്കും ഇതൊക്കെ മനസിലാകുന്ന ഒരു കാലം ഉണ്ട്.. പണ്ട് ഞാനും നിങ്ങള് വിചാരിക്കുന്നത് പോലെ വിചാരിച്ച ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഞാന് വല്ലാതെ കാട് കയറി അല്ലെ .. ശരി എങ്കില് എന്നെ നിങ്ങള്ക് മനസിലാകുന്ന ഭാഷയില് പറയാം ..
നിങ്ങള് ഇന്നലെ വായിച്ച ആ കുട്ടായി ഇല്ലേ .. അതായത് ഈ ഫേസ് ബുക്കിന്റെ ഉടമ ... ആ കുട്ടായിയുടെ കൈ കൊണ്ട് വളരെ ദാരുണമായി കൊല ചെയ്യപെട്ട ഒരു അരണ..
കൊല്ലം ഏകദേശം 20 കഴിഞ്ഞു കാണും ഈ സംഭവം നടന്നിട്ട് ..
ഞങ്ങള് ആത്മാകള്ക് കൊല്ലവും സമയവും ഒകെ ഉണ്ടോ എന്നാകും ഇപ്പോള് നിങ്ങളുടെ സംശയം അല്ലെ.. തീര്ച്ചയായും ഇല്ല.. പക്ഷെ നിങ്ങളുടെ ലോകത്ത് ഞങ്ങള്ക് നിങ്ങളെ പോലെ ചിന്തിക്കാന് കഴിയും.. ഇനി ജീവിചിരിക്കുന്നവര്ക് വേണ്ടി ഞാന് മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി പറയാം ഈ ചിന്ത എന്ന് പറയുന്നത് ഞങ്ങള് ആത്മാകള് ആണ് നിങ്ങള്ക് തരുന്നത്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാലത്ത് ഞങ്ങള്ക് കിട്ടുന്ന ധെഹതിനനുസരിച്ചു ഞങ്ങള് ചിന്തിക്കും. എന്നാല് മരിച്ചാലോ,, ഞാന് നേരത്തെ പറഞ്ഞില്ലേ ദേഹത്തില് നിന്ന് ആത്മാവ് സ്വതന്ത്രം ആകും എന്ന്, അപ്പോള് ആത്മാവ് ദേഹത്തിന്റെ നിയന്ത്രണങ്ങളില് നിന്ന് മുക്തമായി സ്വതന്ത്രം ആയി ചിന്തിക്കും..
ഞാന് വീണ്ടും കാട് കയറുകയാണ് അല്ലെ ...
ഇല്ല ഇനിയും ഞാന് ആ സംഭവം നിങ്ങളില് നിന്ന് മറച്ചു വക്കുന്നില്ല .... കുറച്ചു കാലങ്ങള്ക് മുന്പ് നിങ്ങളുടെ ഭാഷയില് പറഞ്ഞാല് 20 കൊല്ലം മുന്പ് ഞാന് അരണ എന്ന് നാമകരണം ചെയപെട്ട ഒരു ദേഹത്തില് വസിക്കുന്ന കാലം ..
ഈ സംഭവം നടക്കുന്നതിന്റെ ഏതാനം ചില മാസങ്ങള് മുന്പ് ആണ് .. സുന്ദരി ആയ മറ്റൊരു അരണയെ ഞാന് കാണുകയും, ഞങ്ങള് പ്രേമത്തില് അകപെടുകയും, അവള് എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വരികയും ചെയ്തത് .. മനുഷ്യരെ പോലെ വിവാഹം ഞങ്ങള് ഒരു ആചാരം ആയി നടതര് ഇല്ലങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലും അനുരാഗവും പ്രണയവും സ്നേഹവും ദേഷ്യവും ഒകെ ഉണ്ട്. എന്റെ പ്രിയതമയും ആയി ഞാന് പോകാത്ത ഇടങ്ങള് ഇല്ല.. ഞങ്ങള് അനുരാഗ പരവശരായി പരസ്പരം ഒരു നിഴലായി അങ്ങനെ നടക്കും .. ഉച്ച മയക്കങ്ങളില് പോലും അവള് എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില് നിറഞ്ഞു നിന്നു.. കൊച്ചു കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങളും കൊച്ചു കൊച്ചു ദുഖങ്ങളും ഞങ്ങള് പങ്കു വച്ചു.. ഇതിനിടയില് എപ്പോളോ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്ക് ഇതെല്ലം പങ്കു വെക്കാന് മൂന്നാമത് ഒരാളെ കൂടി അയക്കാന് പ്രകൃതി കനിവുണ്ടായി ..
ഞാന് പറഞ്ഞത് നിങ്ങള്ക് മനസിലായില്ലേ ..?? ഞങ്ങള്ക് ഒരു ഉണ്ണി പിറക്കാന് പോകുന്നു എന്ന്... ഇത് അറിഞ്ഞ നിമിഷം ഞാന് എത്ര സന്തോഷിച്ചു എന്നറിയാമോ.. ഞാന് എന്റെ വാല് കൊണ്ട് എന്റെ പ്രിയതമയെ തലോടി .. നാകുകള് പുറത്തു നീട്ടി എന്റെ സ്നേഹം അവളെ അറിയിച്ചു. അവളോ .. തലതിരിച്ചു എന്നെ തന്നെ നോക്കി ആര്ദ്രം ആയി എന്റെ സ്നേഹത്തെ ഉള്ക്കൊണ്ട്.. ആ നിമിഷം ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും സന്തോഷം ഉള്ളവര് ഞങ്ങള് ആയിരിക്കും എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു ..
അങ്ങനെ ഉണ്ണിക്കയുള്ള കാത്തിരിപ്പും ഒരുക്കങ്ങളും ഞാങ്ങള് തുടങ്ങി . വിശപ്പും ദാഹവും ഒകെ ഉപേക്ഷിച്ചു അവള് ആ മുട്ടയ്ക്ക് അടയിരുന്നു ... ഞങ്ങളുടെ കൊച്ചു മാളം ഞാന് മിനുസം ഉള്ള ഇലകള്കൊണ്ടും ചെറിയ മാദ്ദവം ഉള്ള കമ്പ് കൊണ്ടും എന്റെ ഉണ്ണിക്കു വേണ്ടിയുള്ള ഒരു കൊട്ടാരം ആക്കി.. ഞാന് ശേഖരിച്ചു കൊടുക്കുന്ന കമ്പുകളും ഇലകളും വച്ചു എന്റെ പ്രിയതം ഒരു കൊച്ചു തോട്ടില് പണിതു എന്റെ ഉണ്ണിക്കു. എന്റെ പ്രിയയെ വീട്ടില് വിശ്രമിക്കാന് അനുവദിച്ചു ഞാന് രാപകലില്ലാതെ ഭക്ഷണം ശേഖരിച്ചു .. അതില് എനിക്കൊരല്പം സ്വാര്ത്ഥതയും ഉണ്ടായിരുന്നു കേട്ടോ. കാരണം ഉണ്ണി വരുമ്പോള് കൂടുതല് നേരം അവനോടോ അവളോടോ കൂടെ ചിലവഴിക്കാന് ഞാന് കൂടുതല് ഭക്ഷണം ശേഖരിച്ചു .. ഒടുക്കം എല്ലാ കാത്തിരിപ്പിനും വിരാമം ആയി.. ഞങ്ങള്ക് ഉണ്ണി പിറന്നു .. എന്റെ ഉണ്ണിയെ ആദ്യം തൊട്ടതു ഞാന് ആയിരുന്നു. അതില് അവള്ക് ഒരു ചെറിയ പരിഭവവും ഉണ്ടായിരുന്നു..
പെട്ടെന്നാണ് ഞാന് ആ സത്യം മനസിലാക്കിയത് .. എന്റെ ഉണ്ണിക്കു വാല് ഇല്ല. ഞാന് പ്രതീക്ഷയോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി .. ഇല്ല എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാന് ആകുന്നില്ല .. എന്റെ ഉണ്ണി ..... വാലില്ലാതെ നീ .. ഞാന് വിതുമ്പി .. ഇതിനിടയില് സത്യം മനസിലാകിയ അവളും സ്തബ്ധയായി ..
എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളും ഒരു ചീട്ടു കൊട്ടാരം പോലെ തകര്ന്നു അടിഞ്ഞു .. വാലില്ലാത്ത അരണ നിങ്ങള്ക് ഒരു പക്ഷെ അതില് വലിയ കാര്യം തോന്നില്ല. പക്ഷെ നിങ്ങള്കരിയാമോ അരണകള് സ്നേഹം ആര്ജിക്കുന്നതും അത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതും അവരുടെ വാല് ഉപയോഗിച്ചാണ് .. ഞാന് ഒരു കാര്യം കൂടി പറയട്ടെ എന്റേത് വളരെ വലുതും സുന്ദരവും ആയ കറുത്ത വാല് ആയിരുന്നു.
വാലില്ലാതെ വിരൂപനായി ആരാലും സ്നേഹിക്കപെടാതെ ആരെയും സ്നേഹിക്കാന് ആകാതെ എന്റെ ഉണ്ണി ഒറ്റപെടുന്നത് ഒര്കുന്തോറും എന്റെ സങ്കടം ഇരട്ടിച്ചു.. പര്യ്ത്യക്തന് ആയി.. പരിഹാസിതന് ആയി.. അവന് .. എന്റെ സങ്കല്പ്പങ്ങള് ഇവിടെ അവസാനിച്ചു എങ്കില് !!...... കണ്ണില് നിന്ന് ഒരിറ്റു കണ്ണീരു വീഴാതെ ഉണ്ണിയെ തന്നെ നോക്കി നില്കുന്ന അവളെ കണ്ടപ്പോള് എനിക്ക് പേടി തോന്നി.. അവളുടെ മുന്പില് അധികനേരം ഉണ്ണിയും നോക്കി ആ ഇരിപ്പ് തുടരാന് എനിക്കായില്ല. ഞാന് മാളത്തില് നിന്ന് പുറത്തു ഇറങ്ങി. എങ്ങോട്ട്.. ? അതും എനിക്കറിയില്ല ?? ഹൃദയം കാര്ന്നു തിന്നുന്ന വേദനയും.. ഉരുണ്ടു കൂടുന്ന ആകുലതകളും എല്ലാം .. ഒരു വലിയ ഭാരം പോലെ എന്റെ ശരീരത്തെ ആക്രമിച്ചു .. ഒരു അഭയത്തിനായി ,, ആശ്രയത്തിനായി ഒടുക്കം ഞാന് എത്തി ചേര്ന്നത് ബാലെശുഗിരി പള്ളിയില് ആയിരുന്നു .. ഞങ്ങള് അരണകള് നിങ്ങള് മനുഷ്യരെ പോലെ പള്ളികളിലോ അമ്പലങ്ങളിലോ പോയി പ്രാര്തിക്കാര് ഇല്ല. എങ്കിലും ഇത്തവണ എനിക്ക് കേരാതിരിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല .. ഞാന് പള്ളിയില് കയറി.. ഹാവൂ പള്ളിയുടെ അകം തികച്ചും അപരിചിതം. മനോഹരമായി അലങ്കരിക്കപെട്ട ആ പള്ളിയിലെ ഒരു അലങ്കാരവും എനിക്ക് ആ സമയത്ത് ആശ്വാസ പ്രദം ആയിരുന്നില്ല .. ആ സമയം എന്റെ കണ്ണീരിനേക്കാള് വലിയ പ്രാര്ത്ഥന ഇല്ല എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു .. ..
ആ സമയത്ത് ആണ് പള്ളിവക സ്കൂളില് പഠിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടയിയും സംഖവും പള്ളിയില് കയറിയത് .. പരിസരം മറന്നു നിന്നിരുന്ന ഞാന് ഈ കൂട്ടര് വരുന്നത് അറിഞ്ഞതെ ഇല്ല. തങ്ങള് വരുന്നത് കണ്ടിട്ടും ഓടാതെ അനങ്ങാതെ നിന്ന ഒരു അരണയെ കണ്ടപ്പോള് കുട്ടയിക്കും കൂട്ടര്കും കൌതുകം .. അവരിലോരുവാന് എന്റെ അടുത്ത് വന്നു നിലത്തു ചവിട്ടി എന്നെ പേടിപ്പിച്ചു നോക്കി. അപ്പോളാണ് എനിക്ക് പരസര ബോധം വന്നതും ഞാന് ഓടി രക്ഷപെടാന് ശ്രമിച്ചതും .. മിനുസമുള്ള തറയില് എന്റെ പതുപതുത്ത കാലും നഖവും വച്ച് ഓടാന് ഞാന് പാട് പെട്ടു.. ജീവന്റെയും മരണത്തിന്റെയും ഇടയില് ജീവന് രക്ഷിക്കാന് വേണ്ടി ഞാന് എന്റെ നഖം നിലത്തു അമര്ത്തി മാന്തി പരമാവധി വേഗത്തില് ഓടാന് നോക്കി. പക്ഷെ കുരുത്തം കെട്ട കുട്ടയിയും അവന്റെ കുരുത്തം കെട്ട കൂട്ടുകാരും എന്നെ വിടാന് ഭാവം ഇല്ല .. അവര് എന്നെ വളഞ്ഞു .. ഞാന് ശരിക്കും അകപെട്ടു .. ജീവന് വേണ്ടി ഞാന് ഓരോരുത്തരെയും മാറി മാറി നോക്കി .. അങ്ങേയറ്റം എളിമ പെട്ടു ഞാന് നിലത്തു പറ്റി ചേര്ന്ന് കിടന്നു ..
"നമ്മുടെ ഈശോ കുരിശേല് കിടന്നു വെള്ളം ചോദിച്ചപ്പോള് അതിലെ പോയ ഒരു അരണ മുള്ളി കൊടുത്തു" കുട്ടായിയുടെ പ്രഖ്യാപനം ..
"അരണകള് പിശാശിന്റെ കൂട്ടുകാര് ആണ്" കുട്ടായിയുടെ ഒരു കൂട്ടുകാരന്റെ പ്രഖ്യാപനം ..
"ലോകത്ത് ഏറ്റവും വിഷം ഉള്ളത് അരണക് ആണ്" വേറെ ഒരുത്തന്റെ വക..
ഞങ്ങള്ക് ഇന്ന് വരെ വിഷം ഉള്ളതായി എനിക്കറിയില്ല . പക്ഷെ ഒന്നെനിക്കറിയാം,ഇപ്പോള് ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും വിഷമം ഉള്ളത് ഈ അരനക്ക് ആണ് അതായതു എനിക്ക് ..
" പക്ഷെ കടിക്കാന് വരുമ്പോലെ ഇത് മറന്നു പോകും" അവന് തന്നെ കൂട്ടി ചേര്ത്ത് .. വീണ്ടും വന്നു ആരോപണങ്ങള് ...... ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ വക ..
പെട്ടെന്ന് കുട്ടായി ചോറ് പാത്രം പൊതിഞ്ഞ പ്ലാസ്റ്റിക് കൂട് കയ്യില് ചുറ്റുന്നത് കണ്ടു, പെട്ടെന്ന് എന്തിനാണ് എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായില്ല എന്ടെഇക്കു മനസിലായപോലെക്കും നിലം ചേര്ന്ന് കിടന്നിരുന്ന എന്നെ പ്ലാസ്റ്റിക് കൂട് ചുറ്റിയ കൈ കൊണ്ട് പൊക്കി എടുത്തു .. " നിനക്ക് ഞങ്ങടെ ഈശോടെ മേതോട്ടു മുള്ളണം അല്ലെ " എന്റെ കഴുത് ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് കുട്ടായി ചോദിച്ചു ..
"ഇതിന്റെ കഴുത്തേല് ഒരു കയറിട്ടു നമ്മുക്ക് കെട്ടി വലിചാലോ"
"ഹാ എന്നിട്ട് തുമ്പിയെ പോലെ നമ്മു ഇവനെ കൊണ്ട് കല്ലെടുപ്പിക്കം "
"വാഴ നാരു മതി അതാ നല്ലത് "
മിമിഷങ്ങല്കുള്ളില് എന്റെ വയറില് ഒരു വാഴ നാരു മുറുകി, എങ്കിലും കഴുത്തിലെ പിടി വിട്ടതില് എനിക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി .. എന്റെ ഉണ്ണിയും മാളത്തിലെ അവസ്ഥയും എങ്ങനെ എങ്കിലും ഇവരോട് പറയണമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി,, എന്ത് ചെയാന് .. ? "എടുക്കെടാ കല്ല് " "എടാ കല്ല് എടുക്കാന് " "നിനക്ക് പറഞ്ഞാല് കേക്കതില്ലേ " എനിക്കാവത് ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കില് ഒരു കല്ല് ഞാന് എടുത്തു കൊടുത്തു രക്ഷ പെടുമായിരുന്നു .. അരണകള് എങ്ങനെ കല്ല് എടുക്കും . വാഴ നാരിന്റെ ഒരറ്റം പിടിച്ചിരുന്ന കുട്ടായി എന്നെ വായുവില് ഒന്ന് ചുഴറ്റി നിലത്തു ഒരൊറ്റ അടി .. എന്റമ്മോ കണ്ണിനു ചുറ്റും പൊന്നീച്ച .. വയറു പിളര്ന്നു പോകുന്ന വേദന .....
കുട്ടായിയുടെ ഓരോ കൂട്ടുകാര് ആയി കല്ലും കമ്പുകളും കൊണ്ട് എന്നെ നേരിടാന് തുടങ്ങി .. എന്റെ ഉണ്ണിയും എനെറ്റ് പ്രിയ പത്നിയും മനസ്സില് നിറഞ്ഞു നില്കുന്നു. എന്റെ കഴുത്തില് നിന്നും തലയില് നിന്നും രക്തം പൊടിക്കാന് തുടങ്ങി .. എന്റെ ജീവന് വേണ്ടി ഞാന് നഖങ്ങള് ഉപയോഗിച്ച് നിലത്തു മാന്തി .. സര്വ ശക്തിയും എടുത്തു വാലിട്ടടിച്ചു.. അവസാനത്തെ ശ്വാസം എന്റെ മൂകില് നിന്ന് പുറത്തു പോകുന്നത് വരെ ഞാന് ജീവന് വേണ്ടി മണ്ണില് അള്ളിപിടിച്ച്.. അവസാനം എന്റെ ദേഹത്തില് നിന്ന് ഞാന് സ്വതന്ത്രന് ആയി .. ക്രൂരതക്ക് ഒടുവില് ഞാന് ചത്ത് എന്ന് ഉറപിച്ച കുട്ടയിയും കൂട്ടരും അടുത്ത പ്ലാന് ഇട്ടു .. എന്റെ ദേഹം മനുഷ്യരുടെ ദേഹം മറവു ചെയുന്നത് പോലെ കുഴിച്ചിടുക ..
ദുഷ്ടന്മാര് എന്റെ ദേഹം വെളിയില് ഉപേക്ഷിക്കാ പെട്ടിരുന്നുവെങ്കില് ഞാന് മരിച്ചു എന്ന് എന്റെ ഭാര്യ അറിയുമായിരുന്നു .. അതിനും സമ്മതിക്കില്ല ഈ ദുഷ്ട പിശാശുകള് ..
അവര് കുറെ കുഞ്ഞു മരകൊമ്പ് അടുക്കി വച്ച് ശവ മഞ്ചം തീര്ത്തു ..
കുട്ടായിയുടെ തുവാല കൊണ്ട് അവര് മഞ്ചല് വിരിച്ചു എന്നെ അതില് കിടത്തി
രണ്ടു പേര് എന്റെ ബന്ടുക്കളും വേണ്ടപെട്ടവരും ആയി കരയുന്നു ..
രണ്ടു പേര് ശവമഞ്ചം ചുമക്കുന്നു, ബാക്കി ഉള്ളവര് അതിനെ അനുഗമിക്കുന്നു ,,
ഇതിനിടയില് രണ്ടു പേര് ഒരു ചെറിയ കുഴിയും തീര്ത്തിരുന്നു ..
ഞാന് സ്വതന്ത്രന് ആയെങ്കില് കൂടി എന്റെ ഉണ്ണിയും എന്റെ പ്രിയതമയെയും പാതി വഴിയില് ഉപേക്ഷിച്ചു വന്നതിന്റെ വേദന .. എന്നെ എന്റെ ദേഹതോടൊപ്പം ബന്ധിച്ചു .. ഞാന് ഇപ്പോള് സ്വതന്ത്രന് ആകാന് ഒട്ടും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലയിരുന്നു കൂട്ടുകാരെ .. ആ ദേഹതോടൊപ്പം എന്നെയും എന്റെ ഓര്മ്മകള് കുഴിച്ചു മൂടാന് ഞാന് ആഗ്രഹിച്ചു .. പക്ഷെ ഞങ്ങള് ആത്മാകല്ക് ഒരിക്കല് സ്വതന്ത്രര് ആയാല് പിന്നെ ബന്ധനം ഇല്ല, അവരുടെ ഓര്മകളില് നിന്നോഴികെ .. എന്റെ പൂര്വ ദേഹം കുഴിച്ചിട്ടു ക്ലാസ്സില് പൊയ് ഇരുന്ന കുട്ടായിയുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും കുരുതകെടുകള് അവിടെ തീര്ന്നില്ല ആ ശവം പുഴു അരിച്ചു അത് ഒരു അസ്ഥി പഞ്ഞരം ആകുന്നതു വരെ ഉള്ള എല്ലാ ദിവസങ്ങളിലും അവര് ആ കുഴി മാന്തുമായിരുന്നു .. ഒരു മോഷണത്തില് നിന്നും പാഠം പഠിച്ചു പിന്നീട് ഞാന് മോഷ്ടിച്ചില്ല എന്ന് പറയാതെ പറഞ്ഞ കുട്ടായി എന്നാ മാന്യന്റെ കഥ വായിച്ചപ്പോള് രോഷം അടക്കാനാവാതെ ഞാന് എഴുതിയതാണ് ഇത്രേം .. ഇനി ഞാന് ഒരു കാര്യം കൂടി പറയാം കുട്ടയിയെ നിങ്ങള് വിശ്വസിക്കരുത് കുട്ടായി വീണ്ടും മോഷ്ടിച്ച് പലതും .. ഞങ്ങള് ആത്മാകല്ക് എല്ലാം അറിയാം .. അത് കൊണ്ട് ദയവു ചെയ്തു എന്നെ വിശ്വസിക്കുക .. കുട്ടായിയുടെ മുഖം മൂടി അഴിച്ചിടുന്ന സംഭവങ്ങള് ഇനിയും ഉണ്ട് .. ..
No comments:
Post a Comment