ആകാശത്തിനു നാലു കാലുകള്‍ അങ്ങ് അനന്തതിയില്‍ ഉണ്ട് എന്നാ വിശ്വാസം .. അത് ഒരു വല്ലാത്ത പ്രതീക്ഷ ആണ് .
അങ്ങ് അകലെ കണ്ണെത്ത ദൂരത്തു നമ്മുടെ കണ്ണിനു മുന്‍പില്‍ ഉള്ള ഈ മായിക പ്രപഞ്ചത്തിനു ഒരു അവസാനം ഉണ്ട് എന്നാ പ്രതീക്ഷ ..
ഇന്ന് ഇപ്പോള്‍ നടന്നു തുടങ്ങിയാല്‍ എന്ന് എപ്പോള്‍ അവിടെ ഇതും എന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ള ഒരു അനുഭൂതി ..
അവിടെ എത്തിയാല്‍ പിന്നെ എന്ത് എന്നുള്ള ചിന്തകള്‍ ... ഭാവനകള്‍ ..
താഴോട്ട് നീണ്ടു കിടക്കുന്ന ഒരു ഗര്‍ത്തം .. ചാടിയാല്‍ എന്നെന്നേക്കുമായി ..... ഹാവൂ വേണ്ട ചാടണ്ട ..
ഒരു നോട്ടം കണ്ടാല്‍ മതി ..
അങ്ങനെ അത് കാണാതെ കണ്ടും അനുഭവിക്കാതെ അനുഭവിച്ചു .. കാല്പനികതയുടെ ലോകത്ത് ..
അപ്പോളേക്കും വരും ഓരോ കാലമാടന്മാര്‍ . ഭൂമി ഉരുണ്ടാതനത്രേ .. ഇവിടുന്നു പുറപ്പെട്ടാല്‍ ഇവിടെ തന്നെ വരും അത്രേ ..
ഇവിടുന്നു പുറപ്പെട്ടു ഇവിടെ തന്നെ വരണമെങ്കില്‍ പിന്നെ ഇവിടുന്നു പുരപ്ടുന്നത് എന്തിനു ഇവിടെ തന്നെ നിന്നാല്‍ പോരെ ..